🖋️ مهدی عبادی

سفر کردن یکی از لذت های بشری است، مجالی که در آن ضمن خارج شدن از رکود و رخوت، زمینه هایی را برای رشد و یادگیری، کسب ایده های جدید، انتقال دانش و تجربه، بهبود مهارت های ارتباطی، ایجاد فرصت های شغلی، لمس تجارب جدید و در نهایت آرامش روحی و روانی را فراهم می آورد.
در بسیاری از آیات قرآن کریم بر سفر تاکید شده است و از انسان‌ها می‌خواهد به مسافرت بپردازند، آیاتی مانند آیه ۲۰ سوره‌ی عنکبوت، آیه‌ی ۴۲ سوره‌ی روم، آیه‌ی ۳۶ سوره‌ی نحل، آیه‌ی ۶۹ سوره‌ی نمل، آیه‌ی ۱۱ سوره‌ی انعام و آیه‌ی ۱۳۷سوره‌ی آل عمران بشر را به سفر کردن ترغیب می‌کند تا آثار گذشتگان را ببیند و عبرت گیرد، شکرگزار نعمت‌های خدا باشد، از مخلوقات و نعمات خدا به خداشناسی برسد، از رمز و راز آفرینش آگاه شود، در مورد مسائل مختلف و وضعیت گذشتگان تفکر کند، از سنت‌های گذشتگان آگاه شود، در سفر به تجارت و بازرگانی بپردازد و سرمایه و اقتصاد را به گردش درآورد و فرهنگ و علم و تمدن را به مردمان دیگر سرزمین‌ها انتقال دهد.
سفر کردن امروزه در مفهومی جدید با عنوان گردشگری، به یک صنعت تبدیل شده که زیرشاخه‌های متعددی دارد. یکی از این زیرشاخه ها، گردشگری مذهبی است. گردشگری مذهبی از قرن‌ها پیش در سراسر دنیا وجود داشته و قدمت آن به قدمت فرهنگ دینی تمامی ادیان است.
گردشگری مذهبی به دلیل بافت دینی و مذهبی مردم ایران و همچنین وجود اماکن متعدد مذهبی و دینی است.