به گزارش سرويس خبری پایگاه پیشتازان البرز؛ به دليل اين نقش مهم است که حکومتها در پي کنترل کامل اينترنت هستند. چرا که نفوذ روزافزون اينترنت در جهان مشکلاتي بيشمار براي کشورهاي ايجاد ميکند.
در مقالهاي که اکونوميست منتشر کرده، با اشاره به اينکه تا پايان سال بيش از نيمي از جمعيت دنيا آنلاين خواهند شد، آمده که اين انتظار را که دنيا به سمت آنلاين شدن حرکت کند، پيشبيني اتحاديه بينالمللي مخابرات راه دور ايجاد کرده. اين اتحاديه چندي پيش در جملاتي آيندهنگرانه اعلام کرد که بيش از پنجاه درصد جمعيت دنيا تا يک سال ديگر به اينترنت دسترسي خواهند داشت.
به رغم اين که اتحاديه بينالمللي مخابرات راه دور در تعريف اين که آنلاين بودن به چه معناست خيلي سخاوتمندانه و گشاده دستانه عمل کرده (طبق استاندارهاي اين تحقيق هر کسي که حتي يک بار از شبکه اينترنت جهاني يا حتي شبکه داخل کشورها استفاده کرده آنلاين محسوب مي شود)، اما حتي با اين تعريف گشادهدستانه نيز آنلاين بودن نيمي از جمعيت دنيا دستاورد چشمگيري به نظر ميرسد. فراموش نبايد کرد که يک دهه پيش تنها بيست درصد از جمعيت دنيا به اينترنت دسترسي داشتند. کاهش سي درصدي فاصله و شکاف ديجيتال بين کشورهاي غني و فقير تنها در عرض ده سال ميتواند در نهايت باعث شود اين فاصله در زمينههاي ديگر و از جمله در زمينه اقتصاد نيز کاهش يابد. به هر حال پژوهشها و مطالعات آماري اثبات کرده اند که افزايش ده درصدي نفوذ اينترنت مي تواند افزايش ۱.۳۵ درصدي توليد ناخالص ملي را در کشورهاي در حال توسعه در پي داشته باشد که رقمي رويايي و نويدبخش است.
طبيعتا اتحاديه بين المللي مخابرات راه دور و ديگر سازمان هاي مرتبط ايدههاي بيشماري در زمينه حتي بالاتر بردن ميزان نفوذ اينترنت در ذهن دارند- به خصوص از اين نظر که اخيرا از سرعت افزايش ميزان دسترسي جهاني به اينترنت کاسته شده است. «کميته پهناي باند سازمان ملل متحد براي توسعه پايدار» در گزارشي که در اواخر تابستان ۲۰۱۸ منتشر شد با ارائه پيشنهاداتي در زمينه حمايت از کسب و کارهاي محلي ديجيتال و البته کاستن از ميزان ماليات تجهيزات مخابراتي، قيمت گذاري منصفانه اينترنت و… راه هايي براي کاهش هزينه هاي دسترسي به اينترنت ارائه کرد. علاوه بر اين سازمان ها، شرکت هاي بزرگ نيز در تلاشند مردم را آنلاين کنند. مثلا فيسبوک در ۶۵ کشور براي مردم امکان دسترسي رايگان ايجاد کرده. شرکت هاي توليد کننده تلفن هاي هوشمند نيز در برنامه ريزي اوليه شان دسترسي رايگان به فيسبوک، واتس اپ و موتورهاي جستجوگر را ارائه کردهاند.
نفوذ روزافزون اينترنت البته تنها به معناي رشد و پيشرفت نيست. اين قضيه ميتواند دردسرهاي بزرگي نيز داشته باشد. در کشورهاي پيشرفته و غني بحث سو استفاده از اطلاعات در مواردي چون انتخابات رياست جمهوري آمريکا و راي گيري برگزيت به شدت مطرح شده و رسوايي هاي عظيمي به وجود آورده. جالب اين که تبعات چنين سو استفاده هايي در کشورهاي فقير و توسعه نيافته حتي شديدتر و نگرانکنندهتر نيز هست. مسايلي که به گفته سندي پاراکيلاس مدير يک گروه مشاوره حقوقي «شديدتر از دردسرهاي کشورهاي غربي» است. کاربران کشورهاي توسعه نيافته از اين رو که تجربه چنداني درباره رسانه ندارند، در پذيرش هر آن چه در فضاي مجازي منتشر ميشود، پذيرا و تحت تاثير هستند. اين کاربران هم چنين انتخاب ديگري هم ندارند، چرا که سلطه غولهاي بزرگ بر بازار اينترنتي کشورهاي فقير شديدتر و همهجانبهتر از کشورهاي غربي است. هم چنين به دليل عدم وجود شفافيت سياسي، سو استفاده اطلاعاتي از کاربران چنين کشورهايي سادهتر است، به خصوص با اين فاکتور اضافي که «رژيمهاي استبدادي بيش از رژيمهاي دموکراتيک با اخبار و سايتهاي فيک و جعلي سعي در گمراه کردن مردمشان ميکنند».
در ميانمار، فيسبوک را در افزودن و عميق تر کردن نفرت از روهينيگاييهاي مسلمان دخيل مي دانند. در فيليپين رودريگو دوترته پوپوليست، با استفاده از ظرفيتهاي رسانههاي مجازي و با تاکيد بر نبرد خونينش عليه قاچاقچيان مواد مخدر بود که توانست به رياست جمهوري برسد. در هند، واتس اپ تاثيرات اثبات شده عجيب و غريبي داشته و با بيش از دويست ميليون کاربر خود را به عنوان قدرتمندترين رسانه اين کشور تثبيت کرده. رسانهاي که از ساخت و پخش شايعات نيز رويگردان نيست.
پس آيا بايد سرعت و روند افزايش دسترسي مردم به اينترنت را تا زماني که آنها در مقابل سو استفادههاي احتمالي تجهيز شوند، به تعويق انداخت؟ کارشناسان ممنوعيت را اشتباه و بينتيجه ميدانند. چون بي هيچگونه سياست و فشاري، مردم بيشتر و بيشتر از گذشته اينترنتي ميشوند. دور کردن اين مردم از تلفنهاي هوشمندي که روز به روز ارزانتر و در نتيجه در دسترستر ميشوند، نه تنها ممکن نيست، که در صورت موفقيت هم تبديل به يک بحران سياسي خواهد شد. جالب اين که ممنوعيت سرويسهايي خاص نيز با امکانات امروز شدني جلوه نميکند. مثلا سال گذشته در سريلانکا تلاش براي فيلتر کردن سايتهايي که درگيري هاي قومي را رواج ميدادند به واسطه روي آوردن مردم به انواع و اقسام فيلترشکنهايي که ممنوعيتها را دور ميزدند، با شکست مواجه شد.
پس چه بايد کرد؟
هر کشوري در اين زمينه سياست خاصي دارد. در اين بين برخي راهها چون اخذ ماليات از کاربران فضاي مجازي که در اوگاندا امتحان شد، غيرمنصفانه است و همين هم حکم به شکست آنها ميدهد. واداشتن غول هاي مجازي به تغيير دادن رويههاشان نيز ممکن به نظر نميرسد. کاستن از سرعت اينترنت نيز که در خيلي از کشورها امتحان شده به نارضايتي عمومي ميانجامد…
کشورها هر روشي در قبال اين معضل اتخاذ کنند، باز هم نميتوانند اين نکته را کتمان کنند که با تسريع پيشرفتهاي تکنولوژيک کارشان سال به سال دشوارتر خواهد شد. اين را در ماههاي آينده خواهيم ديد. زماني که دولتهاي استبدادي به اين نتيجه رسيدند که بايد با مردم آنلايني که همه چيز را شفاف در اختيار نيمي از دنيا قرار ميدهند کنار آمد.
دیدگاه ها (0)